«آمادگی برای ارتقای سلامت؛ که مشخص می‌شود با: ابراز تمایل بیمار به اصلاح رژیم غذایی، پیاده‌روی منظم روزانه و پرسشگری فعال جهت دریافت برنامه‌های غربالگری دوره‌ای فشارخون و قندخون.»

«مدیریت ناکارآمد سلامت؛ در ارتباط با: پیچیدگی رژیم دارویی چندگانه و سواد سلامت ناکافی؛ که مشخص می‌شود با: قطع مکرر داروهای کاهنده فشارخون پس از احساس بهبودی، عدم حضور در ویزیت‌های ماهیانه کلینیک و بستری‌های مکرر در اورژانس به دلیل بحران فشارخون.»

«خودمدیریتی ناکارآمد سلامت؛ در ارتباط با: حس خودکارآمدی پایین و احساس درماندگی در مواجهه با بیماری مزمن؛ که مشخص می‌شود با: پایش نامنظم قندخون با گلوکومتر در منزل، ناتوانی در رعایت رژیم دیابتی، و بیان عبارت «من هیچ کنترلی روی بیماری قندم ندارم».»

«آمادگی برای ارتقای خودمدیریتی سلامت؛ که مشخص می‌شود با: ثبت روزانه و منظم فشارخون و وزن در اپلیکیشن موبایل، پرسش در مورد نحوه‌ی تعدیل دوز انسولین در فعالیت ورزشی شدید، و تمایل به شرکت در کارگاه‌های مهارت خودپایشی.»

«ناتوانی در حفظ سلامت؛ در ارتباط با: اختلال شناختی پیش‌رونده (دمانس) و انزوای اجتماعی (فقدان مراقب در منزل)؛ که مشخص می‌شود با: عدم مصرف منظم داروها به علت فراموشی، سوء‌تغذیه مشهود، عدم رعایت بهداشت فردی و فقدان تجهیزات ایمنی در برابر سقوط در منزل.»

«مدیریت ناکارآمد سلامت خانواده؛ در ارتباط با: تنش و تعارض خانوادگی همراه با خستگی مفرط مراقب اصلی؛ که مشخص می‌شود با: تاخیر طولانی در رساندن عضو سالخورده خانواده به بیمارستان در زمان تنگی نفس حاد (ادم ریه) و عدم پایبندی به رژیم محدود از نمک در وعده‌های مشترک خانوادگی.»

«تمایل به جست‌وجوی سلامت؛ که مشخص می‌شود با: مراجعه داوطلبانه فرد به درمانگاه جهت مشاوره در مورد زمان مناسب کولونوسکوپی و ماموگرافی، و پرسش درباره نحوه ثبت‌نام در دوره‌های اصلاح سبک زندگی و کاهش استرس.»